Wyłysiające zapalenie mieszków włosowych jest rzadką, przewlekłą chorobą skóry głowy zaliczaną do pierwotnych neutrofilowych łysień bliznowaciejących. Schorzenie prowadzi do trwałego uszkodzenia mieszków włosowych, a w konsekwencji do nieodwracalnej utraty włosów. Proces chorobowy ma charakter zapalny i najczęściej obejmuje szczyt głowy oraz okolicę potyliczną, gdzie stopniowo dochodzi do powstawania ognisk łysienia.

Charakterystyczną cechą tej jednostki chorobowej jest obecność tzw. kępek włosów. Powstają one w wyniku łączenia się sąsiadujących jednostek mieszkowych, przez co z jednego ujścia wyrasta kilka włosów jednocześnie. Objaw ten uznawany jest za jeden z najbardziej typowych elementów obrazu klinicznego wyłysiającego zapalenia mieszków włosowych.

W aktywnej fazie choroby na skórze głowy pojawiają się liczne zmiany zapalne. Obserwuje się krosty, rumień oraz ciemnożółte łuski i strupy otaczające mieszki włosowe. Często występuje także hiperkeratoza mieszkowa, czyli nadmierne rogowacenie ujść mieszków włosowych. Zmianom skórnym mogą towarzyszyć nieprzyjemne dolegliwości, takie jak ból, świąd, pieczenie czy uczucie napięcia skóry głowy. Objawy te mają zwykle charakter przewlekły i mogą nasilać się okresowo.

Początkowo choroba prowadzi do powstawania niewielkich, nieregularnych obszarów przerzedzenia włosów. Z czasem ogniska te stopniowo powiększają się i zlewają ze sobą, tworząc rozległe obszary łysienia bliznowaciejącego. W miejscach objętych procesem chorobowym dochodzi do trwałego zniszczenia mieszków włosowych, dlatego utracone włosy zazwyczaj nie odrastają.

Dokładna przyczyna wyłysiającego zapalenia mieszków włosowych nie została dotychczas jednoznacznie wyjaśniona. Uważa się, że istotną rolę odgrywają zaburzenia immunologiczne oraz przewlekły stan zapalny toczący się w obrębie mieszków włosowych. U części pacjentów obserwuje się również obecność bakterii Staphylococcus aureus, co może wpływać na podtrzymywanie procesu zapalnego i zaostrzenia choroby.